Terracota Warriors

Η Xi'an είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Κίνας, και παλιά πρωτεύουσα του κινεζικού κράτους. Κάνοντας μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο ανακαλύψαμε, μάλιστα, πως είναι αδελφοποιήμενη, μεταξύ άλλων, και με την Αθήνα, πιθανότατα στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Ολυμπιάδα!Στο θέμα μας, ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατά της είναι το τείχος της, ένα από τα αρχαιότερα και πιο καλά διατηρημένα τείχη στην Κίνα, το οποίο στην ουσία περικλείει όλη την παλιά πόλη. Εξωτερικά του τείχους έχει χτίστεί η σύγχρονη Xi'an.Κάνοντας μια βόλτα επάνω στο τείχος οι αντιθέσεις και η διαφορά στην αρχιτεκτονική εντός και εκτός των τειχών ειναι ολοφάνερη.Και φυσικά δεν περιοριστήκαμε στο περπάτημα! Πήραμε ποδήλατο, με κινέζο οδηγό, ο οποίος σταμάταγε στα σημαντικότερα μνημεία του τείχους, προσπαθούσε να μας εξηγήσει τι βλέπουμε και μας τράβαγε φωτογραφίες! Τα κτίρια της παλιάς πόλης ήταν εντυπωσιακά από ψηλά αν και το αίσθημα του να μένεις σε κάποιο από αυτά ιδιαίτερα καταθλιπτικό... Ο οδηγός μας όμως ήταν μες στο χαμόγελο μέχρι τη στιγμή που φύγαμε, για να επισκεφθούμε, κατά το κινέζικο συνήθειο, άλλη μια βιομηχανία!!Αυτή τη φορά δε χαζέψαμε μεταξοσκώληκες ή κλουαζονέ, αλλά πήλινα διακοσμητικά...Δράκους, στρατιώτες, χελώνες, τίγρης και διάφορα άλλα... Η επόμενη και σημαντικότερη στάση της ημέρας έγινε στο Μαυσωλείο του Πρώτου Αυτοκράτορα Qin, το οποίο δεν θα ήταν παρά ένα ακόμα Μαυσωλείο, αν δεν είχε 9000 στρατιώτες και ιππείς να το φυλάνε νύχτα και μέρα για τα τελευταία 2200 χρόνια. Φυσικά και αναφερόμαστε στον πήλινο στρατό, ο οποίος δημιουργήθηκε με στόχο να κρατάει τους εχθρούς του αυτόκράτορα μακριά από τον τάφο του αλλά και να προστατεύσει τον ίδιο τον αυτοκράτορα εκεί που βρίσκεται. Μόνο ένα μικρό μέρος των πήλινων αγαλμάτων έχει ανασκαφθεί και ακόμα λιγότερα είναι αυτά που έχουν συναρμολογηθεί και εκτεθεί στο κοινό. Άλλωστε, όπως μας είπαν χαρακτηριστικά, αφού και με το 1/10 μαζεύουμε τόσους τουρίστες δεν υπάρχει λόγος να επιταχύνουμε τις διαδικασίες. Οι φίγουρες που απεικονίζονται στα αγάλματα είναι όλες διαφορετικές μεταξύ τους ενώ υπάρχουν και διαφοροποιήσεις ως προς το βαθμό μεταξύ των στρατιωτών. Μια χαρακτηριστική φιγούρα αποτελεί ο γονατιστός στρατιώτης, του οποίου το προφίλ έχει τη μορφή της επαρχίας Shaanxi, της οποίας πρωτεύουσα είναι η Xi'an, όπως αυτή απεικονίζεται στο χάρτη. Μετά από άφθονο περπάτημα ανάμεσα στα αγάλματα και στο μουσείο που συνόδευε τον αρχαιλογικό χώρο δεν υπήρχε τίποτα πιο αναζωογονητικό από μια κούπα τσάι...

Xi'an

Κι επειδή Κίνα δεν είναι μόνο το Πεκίνο, πετάξαμε (ξεκινώντας τη δοκιμή όλων των γνωστών και άγνωστων τοπικών αερογραμμών) προς το εσωτερικό της χώρας, στη Σιάν. Η Σιάν είναι μία από της σημαντικότερες πόλεις του κόσμου, η αφετηρία του δρόμου του μεταξιού και με ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της Χώρας. Η περιήγησή μας στην πόλη αυτή ξεκίνησε από την Παγόδα της Μεγάλης Άγριας Χήνας η οποία κατασκευάστηκε αρχικά από τον αυτοκράτορα Γκάο Τζονγκ το 648 μ.Χ. και ήταν ο διασημότερος ναός της πόλης. Ο χώρος γύρω από το Ναό ήταν καταπράσινος, γεμάτος αγάλματα του Βούδα και πέτρινες επιγραφές με παροτρύνσεις για σεβασμό στη φύση: "είθε τα χέρια σου να δείχνουν έλεος και τα πόδια σου φροντίδα για την πράσινη γη". Επιστρέψαμε για λίγο στο ξενοδοχείο όπου μας περίμενε ένα υπέροχο δωμάτιο, και αφού ξεκουραστήκαμε και φάγαμε πήγαμε στην κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί μας περίμενε μια έκπληξη! Η παγόδα ήταν φωτισμένη, δεκάδες συντριβάνια ανοιχτά, πολύχρωμα φώτα και φυσικά άπειρος κόσμος! Ο κόσμος ήταν απίστευτα κεφάτος, κέφι που μεταδόθηκε γρήγορα και σε μας, ...ιδίως αφού γίναμε μούσκεμα από το απότομο άνοιγμα κάποιων συντριβανιών δίπλα μας... Τότε καταλάβαμε και γιατί εκείνο το σημείο δεν είχε κόσμο!! Παρόλα αυτά το νερό μας έκανε καλό, αφήνοντας πισω τη ζεστή και αποπνικτική ατμόσφαιρα του πρωϊνού... Καλές διακοπές σε όλους και καλή επιστροφή σε όσους γυρνάνε! Εμείς σήμερα φεύγουμε και ερχόμαστε πάλι πίσω στη βάση μας σε μια εβδομάδα! Πολλά φιλιά!! CrazyTourists

Καλη Καρδιά και Τιμές Θανάτου...

Η τελευταία μέρα στην Λίμνη Πλαστήρα είχε ένα και μόνο στόχο, την εύρεση του Παντελή. Θα μας πείτε, και με το δίκιο σας, ποιός είναι ο Παντελής; Θα φτάσουμε κι εκεί, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή... Τη μέρα που μόλις είχε ξεσημερώσει ο καιρός ήταν καλύτερος από τις προηγούμενες και η ατμόσφαιρα καθαρότερη. Η τρελοτουρίστρια με απόλυτη φυσικότητα και αφοπλιστικό τόνο πρότεινε να ξαναπάμε στη Φυλακτή γιατί την προηγούμενη φορά δεν φαινόταν το τοπίο στη φωτογραφίες!! Έτσι κι έγινε... Μετά από λίγο ήμασταν και πάλι στην πλατεία της Φυλακτής εξίσου χιονισμένη αλλά λιγότερο ομιχλώδης σε σχέση με δυό μέρες πριν...Αφού βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, είπαμε να κινηθούμε στη βόρεια μεριά της λίμνης όπως και προέβλεπε το πρόγραμμα της τελευταίας μέρας. Πρώτη στάση η Κερασιά! Από την πλατεία της έχεις όλη τη λίμνη στο πιάτο. Στην πλατεία της, επίσης, είχαμε και την πληροφορία ότι θα βρούμε τον Παντελή, το ιδιοκτήτη του παραδοσιακού μπακάλικου με το υπέροχο τυρί και το νόστιμο φαί που ετοιμάζει στο γκαζάκι του! Δεν δυσκολευτήκαμε να τον εντοπίσουμε αλλά ήταν ακόμα πολύ νωρίς το πρωι για να γευτούμε τις νοστιμιές του. Συνεχίσαμε, λοιπόν, το δρόμο μας προς τα ανατολικά με κατεύθυνση το Μορφοβούνι, πατρίδα του Νικολάου Πλαστήρα, το Μεσενικόλα, χωριό γνωστό για το κρασί του, και την Μονή Κορώνης. Κάναμε κανά δυο βόλτες στο χωριό, αρκετές για να μας ανοίξει η όρεξη και να επιστρέψουμε στον Παντελή!Ήμασταν και πάλι στο ίδιο σημείο, μόνο που τώρα περάσαμε την πόρτα και μπήκαμε! Μας καλωσόρισε ο Παντελής, που κουβέντιαζε με ένα φίλο του, και μας ετοίμασε ένα από τα ωραιότερα και πιο απλά μεσημεριανά που έχουμε φάει. Αυγά, πατάτες, χωριάτικα λουκάνικα, τυρί από τα πρόβατα του και μπόλικο κρασί. Το γεύμα συνοδεύτηκε από πολλές φιλοσοφικές αναζητήσεις και αναμνήσεις των 2 γερόντων, ενώ μετά από λίγο προστέθηκε στη συντροφιά μας και η γυναίκα του. Αγοράσαμε και λίγο τυρί για το σπίτι και μας αποχαιρέτησαν με τη καλή τους την καρδιά!Η τελευταία μέρα έκλεισε με μια εκτός προγράμματος και αναπάντεχα όμορφη βόλτα στον καταρράκτη του Ανθοχωρίου. Τον ανακάλυψε τυχαία η τρελοτουρίστρια στους χάρτες, μην μπορώντας να δεχτεί πως θα γυρίσουμε πριν τις 7 στο δωμάτιο να μαζέψουμε τα πράγματα! Έπρεπε κάτι να κάνουμε, κάπου να πάμε... Και πήγαμε! Το αποχαιρετηστήριο δείπνο περιλάμβανε πανσέτες αγριογούρουνου και ελάφι μαγειρευτό. Η επόμενη μέρα, η μέρα της αναχώρησης μας, 30η του Δεκέμβρη του 2008, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ξεχωριστή ανάρτηση καθότι περιλάμβανε καμένο θερμοστάτη, καμένη φλάντζα, κλειστή αντιπροσωπεία και επιστροφή στην Αθήνα με την Express Service και το κόκκινο τζιπ να ανεβοκατεβαίνει απο γερανό σε γερανό (3 συνολικά)! Δυστυχώς, δεν έχουμε φωτογραφικό υλικό, οπότε θα αρκεστείτε στην περιγραφή και στη φαντασία σας...

Παγωμένοι Δρόμοι

H 2η μέρα ήταν αφιερωμένη στη δυτική πλευρά της Λίμνης. Ξυπνήσαμε γεμάτοι όρεξη για περιπλάνηση και πήραμε δυνάμεις από το υπέροχο πρωινό που είχε ετοιμάσει η οικοδέσποινά μας, σπιτικές πίτες, μαρμελάδες κέικ και ζεστός καφές! Πήραμε, λοιπόν, το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Αρχικός προορισμός το φράγμα της λίμνης. Στο δρόμο, βέβαια, συναντήσαμε και διάφορα ζωάκια και ευτυχώς που δεν είχαμε πάρει τον Οβελίξ μαζί μας... Στο φράγμα γινόταν πανικός από αυτοκίνητα και πάγκους με οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους σας. Έχει γίνει το τουριστικό αξιοθέατο της περιοχής... Αφήσαμε το αμάξι και κάναμε μια βόλτα με τα πόδια πάνω του αλλά δεν είχε και πολλά να χαζέψουμε. Συνεχίσαμε λοιπόν την πορεία προς τα ανατολικά... Χαθήκαμε προς στιγμήν σε διάφορα εγκαταλελειμμένα χωριουδάκια και καταλήξαμε στον Άγιο Αθανάσιο να τρώμε λιμνίσιο ψάρι. Αποφασίσαμε να μη συνεχίσουμε προς Βορρά. Θα την κάναμε αυτή την πορεία την επόμενη μέρα. Γυρίσαμε, λοιπόν, προς τα πίσω και είπαμε να δοκιμάσουμε ελαφρώς τις αντοχές του αυτοκινήτου και να πάμε σε πιο άγριο περιβάλλον. Κινήσαμε προς τη Μονή της Παναγιάς της Πελεκητής. Ο δρόμος μέχρι ένα σημείο ήταν καθαρός αλλά τα τελευταία 3 χιλιόμετρα ήταν παγωμένα... Φτάσαμε στον προαύλιο χώρο της μονής, η οποία είχε κλείσει για το κοινό. Βγάλαμε φωτογραφίες και ξαποστάσαμε ελαφρώς στο περίπτερο που υπήρχε, καθαρίσαμε λίγο και το αμάξι... ...και κατηφορίσαμε προς την Καρίτσα, ένα πολύ ζεστό και γραφικό χωριουδάκι. Κάναμε μια μικρή βόλτα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Πήραμε τα βουνά...

Πέρσι το φθινόπωρο αναρρωτιόμασταν ποιός θα ήταν ο ιδανικός προορισμός για μια χριστουγεννιάτικη εκδρομή...Ο προορισμός βρέθηκε και αποκαλύπτεται τώρα...Λίμνη Πλαστήρα!! Πήραμε λοιπόν το αυτοκινητάκι μας, το εξοπλίσαμε με αλυσίδες και τρόφιμα, φορτώσαμε και τις βαλίτσες και ξεκινήσαμε! Στο δρόμο αφού αντιμετωπίσαμε το κρύο, την ομίχλη και διάφορους τρελούς οδηγούς, φτάσαμε σε ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι...Καταπράσινα ψηλά έλατα, σκεπασμένα με λίγο χιόνι, φιδωτούς δρόμους με χιόνι στρωμένο γύρω γύρω, χωρίς ίχνος πάγου και σπίτια, ξενώνες και ταβέρνες από πέτρα... Ο αέρας ήταν παγωμένος και μύριζε χιόνι και τζάκι...Το δωμάτιό μας όμως στον ξενώνα Ορειάδες μας περίμενε ζεστό! Την επόμενη μέρα, φωτογραφίσαμε τη γεμάτη χιόνι αυλή και ξεκινήσαμε την βόλτα μας προς τη λίμνη! Αφού παίξαμε σαν παιδιά με το χιόνι, τσαλαβουτήξαμε στις λάσπες στην παραλία της Πεζούλας, και βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες... ...ανηφορίσαμε προς τη Φυλακτή, όπου αντικρίσαμε την πλατεία του χωριού χιονισμένη και ομιχλώδη. Το κρύο ήταν πολύ, αλλά η θέα και η αίσθηση του παραμυθιού μας είχε ξετρελάνει! Η αίσθηση της πείνας όμως είχε αρχίσει να γίνεται πολύ έντονη... ...οπότε κατευθυνθήκαμε προς την Πεζούλα, και μια υπέροχη ταβερνούλα, το όνομα της οποίας δεν θυμόμαστε αλλά είχε να κάνει με το υψόμετρο της περιοχής, γύρω στα 900μ, αλλά τα εδέσματα της τα τιμήσαμε δεόντως!! Αφού φάγαμε τα χωριάτικα λουκάνικα μας και ήπιαμε το κρασί μας... ...αποφασίσαμε να παίξουμε κι άλλο χιονοπόλεμο! Πήραμε λοιπόν το αμάξι μας, και πήγαμε ακόμα πιο ψηλά, στη Νεράιδα! Εκεί το χιόνι ήταν παχύ και η πλαγιά καλυμμένη από ψηλά έλατα! Μετά από αρκετές χιoνόμπαλες, στάσεις και μια γλύστρα της τρελοτουρίστριας, πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Όταν φτάσαμε στο "σπίτι" μας ήταν ήδη νύχτα, το τζάκι όμως περίμενε αναμένο...Χουχούλιασμα αγκαλιά μπροστά στη φωτιά...Το τέλειο τελείωμα μας υπέροχης μέρας

Εικόνες από ψηλά

Πάντα όταν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο, προσπαθούμε να καθόμαστε μαζί και να εξασφαλιζουμε θέση στο παράθυρο... Μας αρέσει να χαζεύουμε τον κόσμο από ψηλά και να παρατηρούμε την εναλλαγή των τοπίων... Κι όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, όπως συνέβαινε εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι που επιστρέφαμε από τη Ρίγα μέσω Βερολίνου... τότε το αποτέλεσμα που προκύπτει αποτυπώνοντας αυτές τις εικόνες είναι συχνά πολύ όμορφο... Κάπου εδώ τελειώνει η περιήγηση μας στη Λετονία, έναν εναλλακτικό προορισμό που πλέον συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Επόμενη στάση κάποιος χειμερινός ελληνικός προορισμός...