Wurst & Bier

Προσγειωθήκαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Πεινάγαμε και δεν ξέραμε που ακριβώς ήταν το ξεονοδοχείο. Καταφέραμε εν τέλει να συνεννοηθούμε με την κοπελιά στις πληροφορίες του αεροδρομίου και καταλήξαμε στο ότι πρέπει να βιαστούμε για προλάβουμε το τελευταίο τρένο για το κέντρο. Καλά που υπήρχε και η τρελοτουρίστρια να συνεννοηθεί, διότι ο τρελοτουρίστας ήξερε μόνο το wurst και το bier. Άντε και το Ich lieben dich! H πείνα συνέχισε να μας κυκλώνει αλλά είχαμε και την αμφιβολία για το αν πάμε καλά... Εν τέλει και τα δύο είχαν αίσιο τέλος καθώς και σωστά φτάσαμε και πατάτες από αυτόματο μηχανήμα (με ελαφρά οσμή βενζίνης) φάγαμε... Πρώτη έγνοια το επόμενο πρωί ένα φυσιολογικό φαϊ! Πρωινό με τα όλα του, λουκάνικα, μπέικα, ρέγγες, στο ξενοδοχείο αλλά και έξτρα πρέτσελ στο Berlin Hauptbanhof. Πλέον ήμασταν έτοιμοι για τουρισμό! Πρώτη προσπάθεια για στάση στο Reichstag, το κοινοβούλιο των Γερμανών, όχι για κάποιο ιδιαίτερο αξιοθέατο αλλά για τη θέα από το θώλο. Η ουρά ατελείωτη και ενώ αναρωτιόμασταν αν αξίζει τον κόπο να περιμένουμε, ακούστηκε μια φωνή "Ελάτε το απόγευμα, στο τέλος της βόλτας σας. Τότε έχει λιγότερο κόσμο." Ελλην, οδηγός μισθωμένου οχήματος, κοινώς ταξί, μας έδωσε τις συμβουλές του και... μας ρώτησε τι ώρα είναι! Αφου διευκρινήσαμε ότι ήθελε ώρα Γερμανίας και όχι ώρα Ελλάδας, τον ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε την πορεία μας προς την Πύλη του Βραδεμβούργου... Δυστυχώς, γίνονταν διάφορα έργα στην περιοχή και η πύλη είχε διάφορες τέντες και σκαλωσιές γύρω της... Κατηφορίσαμε την Ebertstraße και ξαφνικά μας κέντρισε την προσοχή ένα περίεργο θέαμα. 2711 τσιμεντένιες κολώνες υψώνονταν σε μια πλατεία. Όπως μάθαμε είναι μνημείο για τα θύματα του ολοκαυτώματος. Ο δημιουργός του δεν ήθελε να φτιάξει ένα απλό μνημείο που θα περνά απαρατήρητο αλλά κάτι που θα το βλέπουν όλοι όσοι διέρχονται από εκέι και το πέτυχε. Μάλιστα, και οι 2711 κολώνες είναι διαφορετικές μεταξύ τους... Ένα διάλειμμα στο ταξίδι στην ιστορία με μια επίσκεψη στην πολύχρωμη Potsdamer Platz και τη μοντέρνα εκδοχή του Βερολίνου και άμεση επιστροφή στο παρελθόν με ένα πέρασμα από το τείχος του αίσχους. Η εμπορική εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο. Μα να πουλάνε υποτίθεται κομμάτια από το τείχος...; Θα μας πείτε όλοι τα ίδια δεν κάνουνε! Το μεσημεριανό μας δεν μπορούσε να ήταν κάτι άλλο από το λουκάνικο και μπύρα, Currywurst και Berliner Weiße mit Himbeersirup για την ακρίβεια. To απόγευμα ήταν βροχερό και το καταφύγιο μας ήταν το Γερμανικό Κοινοβούλιο. Η ουρά ήταν αισθητά μικρότερη και έτσι μπήκαμε και θαυμάσαμε το Βερολίνο από ψηλά, ελαφρώς μουντό και συννεφιασμένο. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και πήραμε σιγά σιγά το δρόμο του γυρισμού προς το ξενοδοχείο. Μια μέρα με ανάμεικτα συναισθήματα έκλεινε με ένα μελαγχολικό τόνο...

Πάμε Βερολίνο;

Σήμερα θα πάμε ένα χρόνο περίπου πίσω...Ήταν ένα από κείνα τα κυριακάτικα πρωινά που δε θες να σηκωθείς από το κρεβάτι. Είχε πάει 11:30 και αποφάσισα να ανοίξω το κινητό μπας και με ψάξει κανείς αλλά ξανάγειρα στο απαλό μου πάπλωμα. Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά όταν το μηχάνημα του σατανά άρχισε να βγάζει ένα παιδικό κλάμα (ήχος κλήσης για την τρελοτουρίστρια!). Αναρωτήθηκα μέσα μου αν με έβλεπε στο ύπνο της και είπα να το σηκώσω... Εκείνη μέσα στην καλή χαρά άρχισε να μιλά. Αυτό που συγκράτησα είναι ο ακόλουθος διάλογος: CT2: Αγάπη μου, κοιμάσαι; Οοοοο! Να σου πω... Το καλοκαίρι ο αδερφός μου με την κοπέλα του θα πάνε ταξίδι στη Γερμανία και τη Λετονία. Θες να πάμε κι εμείς; CT1: Καρδούλα μου, να το συζητήσουμε. Καλή ιδέα είναι πάντως. CT2: Να το συζητήσουμε και να το σκεφτούμε αμα θες, αλλά έχεις δέκα λεπτά να μου απαντήσεις γιατί τα παιδιά θα κλείσουν εισητήρια. CT1: Χμμμμ... CT2: Έλα καλέ! Ακόμα το σκέφτεσαι;; Δεν θες να πάμε;; εεε;;;; CT1: Όχι καλή μου! Εννοείται πως θέλω.. CT2: Ωραία! Πάω να τα κλείσω! Τα λέμε μετά! Φιλάκια! Αααα! Καλημέρα σου είπα; Καλημέρα!

Προφανώς και πήγαμε και όπως καταλαβαίνετε στις επόμενες αναρτήσεις το ιστολόγιο θα βρίσκεται σε ρυθμό γερμανικό και δη βερολινέζικο! Καλά να ξαναπεράσουμε! CrazyTourist1 Υ.Γ. Ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να αποτελεί συμπλήρωμα στην ανάρτηση της τρελοτουρίστριας στο έτερο ιστολόγιο...

Σίφνος

Σίφνος, το νησί του Τσελεμεντέ και της κάππαρης...Και ο γάμος μιας φίλης μας έδωσε την ευκαιρία να την επισκεφτούμε...






Το γεγονός ότι η φίλη είναι και συνάδελφος έκανε ακόμα πιο εύκολο το ταξίδι καθώς όλο το γραφείο πήρε άδεια. Βέβαια, εμείς το Σαββατοκύριακο το κάναμε τετραήμερο...












Για τη διαμονή επιλέξαμε την περιοχή του Φάρου, ώστε να είμαστε κοντά στην εκκλησία του γάμου...







...την υπέροχη εκκλησία της Χρυσοπηγής, σε ένα ακρωτήρι στον κόλπο του Φάρου.








Βέβαια, σε 4 μέρες εκτός από το γάμο και το Φάρο, προλάβαμε να επισκεφτούμε τον Πλατύ Γιαλό...







...και το κοσμοπολίτικο Βαθύ...











...κάναμε μια περιήγηση στο (σχετικά άγονο) βόρειο κομμάτι και καταλήξαμε στο Κάστρο για μπανάκι, φαί στην ταβέρνα της παραλίας και βολτούλα στην εκκλησία των 7 Μαρτύρων...


Συμπέρασμα; Να πάτε... Είναι πανέμορφη, όπως όλα τα ελληνικά νησιά, με όλες τις παραλίες συγκεντρωμένες στο νότιο κομμάτι, τη γραφική πρωτεύουσα με τα σοκάκια της και το μαγευτικό Κάστρο με την εκκλησία των 7 Μαρτύρων να ξεχωρίζει...Φεύγοντας μην ξεχάσετε να πάρετε κάππαρη και αν δεν ξέρετε τι να την κάνετε ρίξτε μια ματιά κι εδώ...

Ήρθε η ώρα της αλλαγής...

Είχε βαρεθεί λέει τις Σπέτσες..." Όλο στο ίδιο νησί με πας για Σαββατοκύριακο!! Θέλω να αλλάξουμε προορισμό...Τόσα ωραία νησιά υπάρχουν..." Και αφού μου έδωσε μια ευχέρια στην επιλογή του νησιού, έχοντας ακούσει πολλά από το φίλο μου τον "Τάκη" είπα να πάμε Τζιά... Ήταν Τρίτη, ήμασταν στο γραφείο, τον παίρνω τηλέφωνο για να ρωτήσω που να μείνουμε και διάφορες πληροφορίες για το νησί (για φαγητό, για μπανιο, καμιά καλή ταβέρνα αν ξέρει) και... ..Παρασκευή απογευματάκι φεύγαμε από το Λαύριο με το πλοίο και σε μια ωρίτσα περίπου ήμασταν απέναντι. Το ξενοδοχείο που μας πρότεινε ο "Τάκης" ωραιότατο (Κέως Κατοικίες) με άψογο σερβις. Το ίδιο και η Ταβέρνα που επισκεφτήκαμε για ψαράκι το πρώτο βράδυ (δεν θυμάμαι το όνομα γαμώτο και ήταν και ξάδερφός του...)    Σε δυο μέρες λίγα πράγματα προφτάσαμε να κάνουμε...Για μπανάκια στον Οτζιά και στο Γιαλισκάρι, για φαγάκι στο Βουρκάρι και την Κορρησία και βόλτα στην Ιουλίδα, την πρωτεύουσα του νησιού, χτισμένη ψηλά στο λόφο...Τελικά δίκιο είχε η τρελοτουρίστρια μου! Καλή ήταν η αλλαγή και έχω δεσμευτεί ότι θα την ξαναπάω, αλλά αυτή τη φορά θα έχουμε και αυτοκίνητο να πάμε και πιο μακρινές βόλτες...   .

Δουβλίνο

Ξημέρωνε η 8η μέρα στην Ιρλανδία. Το βράδυ θα μαζεύαμε τα μπαγκάζια και το άλλο πρωι θα παίρναμε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Είχαμε όμως μια μέρα ακόμα μπροστά μας και δεν θα την αφήναμε έτσι εύκολα! Προλαβαίναμε να κάνουμε μια γρήγορη βόλτα στο Δουβλίνο.

Η Marguerite μας πρότεινε να πάρουμε το τουριστικό ανοιχτό λεωφορείο που κάνει βόλτα στην πόλη ώστε να πάρουμε μια γεύση από τα αξιοθέατα και μετά να την περπατήσουμε. Ως τρελοτουρίστας, ήμουν λίγο επιφυλακτικός με αυτή την πρόταση. Δεν ξέρω αυτού του είδους οι ξεναγήσεις δεν με συγκινούν.

Αφού πέρασε μια ώρα κάνοντας βόλτα στην πόλη πεζοί, είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία του κόκκινου λεωφορείου και τελικά δεν το μετανιώσαμε. Η περιγραφή του ξεναγού ήταν κατατοπιστική, η βόλτα ήταν χορταστική και σχετικά σύντομη...

Χαζέψαμε τα κύρια αξιοθέατα της πόλης, περάσαμε από το εργοστάσιο του μέλανος ζύθου και το σπίτι του Αρθούρου, και φτάσαμε ώς το πάρκο του Δουβλίνου, με την πρωθυπουργική κατοικία και τα μνημεία στη μνήμη των πεσόντων στον Εμφύλιο. Μετά από καμιά ώρα βόλτα, αποβιβαστήκαμε κόντα στο Trinity College.

Ως νεολαίοι που διψάμε για μορφωση μπήκαμε και στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, όπου κάποια έκθεση χαζέψαμε, αλλά δεν θυμάμαι ποια! Μου έμειναν περισσότερο στο μυαλό οι φοιτήτριες που επιδίδονταν σε αθλοπαιδιές στην ατέλειωτη πρασινάδα...

Στην τρελοτουρίστρια είχε καρφωθεί μια ατάκα του ξεναγού, όταν περνάγαμε έξω από το Archbishop Ryan Park.."Καθώς θα τριγυρνάτε στα μονοπάτια του μπορεί και να συναντήσετε τον Oscar να κάθεται και να ρεμβάζει..." Όπως θα έχετε καταλάβει, όταν της μπει κάτι στο μυαλό άντε να της το βγάλεις! Οπότε πήγαμε... Και ψάχναμε, και ψάχναμε... Γυρίσαμε όλο το πάρκο και δεν τον βρίσκαμε! Αλλά ήταν εκεί, δίπλα στην είσοδο. Αντί να πάμε ευθεία, έπρεπε να πάμε αριστερά! Ήταν πράγματι καθισμένος σε ένα βράχο και χαζεύοντας τη φύση. Από το ωραιότερα αγάλματα που έχουμε συναντήσει...

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει, οπότε για μοναδική φορά σε όλο το ταξίδι καταφύγαμε σε ταχυφαγείο για να πάρουμε κάτι να φάμε, ψωνίσαμε και μια φιάλη Connemara, που ακόμα την έχω και την τιμώ κάπου κάπου, και γυρίσαμε στο σπίτι για να περάσουμε το τελευταίο βράδυ στην Ιρλανδία. Το καλύτερο ταξίδι, μέχρι τώρα, έφτανε στο τέλος του... Και η τρελοτουρίστρια είχε ήδη αρχίσει να σκέφτεται το επόμενο!

Whiskey

Είχε περάσει ήδη μια βδομάδα. Ήταν καιρός να μαζεύουμε σιγά σιγά τα πράγματα μας και να σκεφτόμαστε την επιστροφή. Όμως πρώτα έπρεπε να ρίξουμε και μια ματιά στο Δουβλίνο. Η 7η μέρα ήταν "καταδικασμένη" να μην έχει πολλά αξιοθέατα καθώς ήταν προγραμματισμένο να διασχίσουμε όλη την Ιρλανδία από το Galway ως το Δουβλίνο.

Ξεκινήσαμε το πρωινό μας με μια βόλτα στο πάρκο του Oughterard και μετά επισκεφτήκαμε τα τοπικά μαγαζιά για σουβενίρ και αλκόολ.

Χαιρετήσαμε την οικοδέσποινα μας, μαζέψαμε τα μπαγκάζια μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η διαδρομή αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο ειδυλλιακή καθώς διασχίζαμε την εθνική οδό, αλλά τουλάχιστον ήταν πιο ξεκούραστη για τον οδηγό. Στάση σε βενζινάδικο για δυο σαντουιτσάκια και συνέχεια...

Δεν προβλεπόταν παρά μόνο μια στάση στο ταξίδι μας, στο ομορφότερο αξιοθέατο της διαδρομής, στα αποστακτήρια Locke (του John Locke, απλή συνωνυμία με το ναυαγό), κοντά στο Kilbeggan...

...με ξενάγηση στα αποστακτήρια, δοκιμή του μαγικού ζωμού αλλά και αγορά κανά 2 μπουκαλιών για τους φίλους στην Ελλάδα.

Ήμασταν στου δρόμου τα μισά, οπότε μέχρι να φτάσουμε στο Δουβλίνο και να βρούμε και το Glenaire Lodge, στο οποίο θα περνούσαμε τα τελευταία δυο βράδια, είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει.

Για την ακρίβεια το Glenaire Lodge δεν βρισκόταν στο Δουβλίνο, αλλά σε ένα προάστιο του, το Killiney. Ήταν από τα καλύτερα καταλύματα του ταξιδιού και η Marguerite, συμπαθέστατη, εξυπηρετικότατη και με το χαμόγελο στο στόμα. Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Δεν προλβαίναμε να κάνουμε και πολλά λόγω του περασμένου της ώρας, οπότε μια βόλτα στην παραλία...

...και ένα δείπνο σε μια pub ήταν ότι καλύτερο πριν γυρίσουμε πίσω στο κρεβάτι μετά από μια κουραστική μέρα!

Οι Σπέτσες το Χειμώνα...

Τσα!! Χαίρετε, χαίρετε... Εδώ είμαστε! Πριν από κανά 2 βδομάδες, εν μέσω ταξιδιών και ακαταπαύστης εργασίας...

...και πριν τις ανελέητες χιονοπτώσεις, είχαμε πεταχτεί για ένα σύντομο χαλαρωτικό τριήμερο...

...στο καταφύγιο μας! Το νησί ήταν άδειο, καταμεσής του χειμώνα... Μόνο 2 παλαβοί που τριγυρίζανε με φωτογραφικές μηχανές και...

...οι αχινοί! Έτσι καταφέραμε να φωτογραφίσουμε τις παραλίες του νησιού, χωρίς κόσμο και ομπρέλες, και το παλιό λιμάνι χωρίς πολυτελή πλοιάρια...!