Berlin

Η τρίτη και τελευταία μέρα στο Βερολίνο και γενικότερα στη Γερμανία ήταν και η καλύτερη από όλες! Το πρόγραμμα ήταν πλήρες! Επίσκεψη σε μουσεία, βόλτες στην πόλη χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, τοπικά εδέσματα...Και το ξεκίνημα ήταν ιδανικό! Μια επίσκεψη σε μια έκθεση για την ιστορία του Βερολίνου. Ως τρελοτουρίστας είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε τέτοιες επισκέψεις και πολύ συχνά τις βαριέμαι, αλλά η τρελοτουρίστρια επέμενε και ως συνήθως όταν επιμένει έχει δίκιο! Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και διαδραστική έκθεση, ενώ περιλάμβανε και επίσκεψη σε πραγματικό καταφύγιο για πιθανή πυρηνική επίθεση καθώς και σε σαλονάκι του Δυτικού Βερολίνου... αλλά και σε ένα αντιστοιχο του Ανατολικού... Μετά την έκθεση βγήκαμε στους δρόμους με στόχο να κάνουμε και καμία αγορά. Έπρεπε άλλωστε να μεγαλώσει και η συλλογή με τις αθλητικές φανέλες του τρελοτουρίστα. Ψάχνοντας, κολαστήκαμε και από μια βιτρίνα με όλες τις πιθανές και απίθανες σοκολάτες...Μα με τσίλι ή με πιπέρι; Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την εβραϊκή συνοικία με τα περίεργα κτίρια, το μνημείο για το ολοκαύτωμα και την παλιά συναγωγή να δεσπόζει. Επειδή την επόμενη μέρα θα φεύγαμε, έπρεπε να περάσουμε και από το νησί με τα μουσεία. Οπότε, τρενάκι και τσουπ να 'μαστε! Πρώτη στάση στον καθεδρικό ναό όπου άκουσον άκουσον ήθελαν υποχρεωτική εισφορά υπέρ ανεγέρσεως του ναού για να μπούμε, κοινώς εισητήριο. Τους είπαμε ένα ούστ γερμανιστί και αρκεστήκαμε σε φωτογραφίες εκ του μακρώθεν... ...μια στάση στη δροσιά του σιντριβανιού... ...και στη σκιά του πάρκου! Ακολούθησε επίσκεψη στο μουσείο της Περγάμου. Ως τρελουτουρίστας μου άρεσε πάρα πολύ. Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που έχουν αξιοποίησει τα "δανεισμένα" από διαφόρους λαούς αρχαία. Ως τρελοτουρίστρια πάλι, συγχύστηκα ελαφρώς που τίποτα από όλα αυτά (τα άπειρα εκθέματα) δεν ήταν δικό τους! Και μέσα σ'όλα αυτά είχε μεσημεριάσει και το στομάχι γουργούριζε. Ακριβώς απέναντι από το μουσείο της Περγάμου, είχε ένα μαγαζάκι που μπορεί να μην εντυπωσίαζε εξωτερικά αλλά τα λουκάνικά του ήταν γευστικότατα και οι μπύρες του το δίχως άλλο δροσιστικές και χορταστικές! Είναι δύο μαγαζιά, το ένα που έχει ένα γραφικό ντυμένο γερμανός τσολιάς να μαζέυει τουρίστες και το άλλο! Στο άλλο πήγαμε... Προτελευταία δραστηριότητα επί γερμανικού εδάφους βόλτα με το καραβάκι στο ποτάμι που είχε την πλάκα του! Εντύπωση μας προκάλεσε και η τεχνητή παραλία με άμμο στο ποτάμι με ξαπλώστρες πήχτρα στους γερμανούς με τα μαγιό και τα μοχίτα ανά χείρας! Για το τέλος αφήσαμε και μια βόλτα στα πιο ανατολικά τμήματα της πόλης, στην Alexanderplatz, στο άγαλμα του Καρόλου Μαρξ και του Φρειδερίκου Ένγκελς και στο Neptunbrunnnen, ελληνιστί στο σιντριβάνι του Ποσειδώνα.

Potsdam

Τη δεύτερη μέρα στο Βερολίνο αποφασίσαμε να πάρουμε το τρένο και να πάμε μια βόλτα στη γειτονική Potsdam. Μια μικρή πόλη 150000 κατοίκων που αποτελούσε το ανάκτορο του Βασιλιά Φρειδερίκου της Πρωσσίας. Σήμερα, το Potsdam είναι μια Πανεπιστημιούπολη με περίπου 20000 φοιτητές. Το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης παραμένει το πάρκο Sanssouci, στο οποίο βρίσκονται μια σειρά από πανέμορφα κτίρια, όπως το παλάτι της Πρώσσικης και Γερμανικής Βασιλικής Οικογένειας, η θερινή κατοικία της ιδίας οικογένειας... ...τα δύο παλάτια (Orangery, New Palace) στα οποία φιλοξενούσαν τους επίσημους επισκέπτες... ...και μια σειρά από άλλα πολυτελή κτίρια... ...καθώς και τον ιστορικό μύλο για τον οποίο οι απόψεις διίστανται για τον αν άρεσε ή όχι στο βασιλιά. Εντύπωση προκαλεί και το Chinese Tea House, στο οποίο προφανώς ο Φρειδερίκος ήθελε να πίνει το τσάι του και να νομίζει ότι είναι στην Κίνα... Φυσικά, όπως κάθε παλάτι που σέβεται τον εαυτό του περιβαλλεται από κήπους με πολλά πολλά λουλούδια, ποταμάκια, λιμνούλες και σιντριβάνια. H όλη περιήγηση στο πάρκο διήρκεσε πάνω από 6 ώρες, οπότε έμενε πολύ λίγος χρόνος για να χαζέψουμε την υπόλοιπη πόλη. Μέτα από ένα ενδιαφέρον γεύμα στον εμπορικό πεζόδρομο της, στο ωραιότατο αλατοπίπερο ("Salz und Pepper"), κάναμε μια βόλτα στα υπόλοιπα αξιοθέατά της, όπως η "δική της" Πύλη του Βραδεμβούργου... ...η Ολλανδική και η Ρώσικη συνοικία και αφού χαθήκαμε ελαφρώς χαζεύοντας πήραμε το τρένο της επιστροφής ενώ είχε ήδη νυχτώσει για τα καλά.

Wurst & Bier

Προσγειωθήκαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Πεινάγαμε και δεν ξέραμε που ακριβώς ήταν το ξεονοδοχείο. Καταφέραμε εν τέλει να συνεννοηθούμε με την κοπελιά στις πληροφορίες του αεροδρομίου και καταλήξαμε στο ότι πρέπει να βιαστούμε για προλάβουμε το τελευταίο τρένο για το κέντρο. Καλά που υπήρχε και η τρελοτουρίστρια να συνεννοηθεί, διότι ο τρελοτουρίστας ήξερε μόνο το wurst και το bier. Άντε και το Ich lieben dich! H πείνα συνέχισε να μας κυκλώνει αλλά είχαμε και την αμφιβολία για το αν πάμε καλά... Εν τέλει και τα δύο είχαν αίσιο τέλος καθώς και σωστά φτάσαμε και πατάτες από αυτόματο μηχανήμα (με ελαφρά οσμή βενζίνης) φάγαμε... Πρώτη έγνοια το επόμενο πρωί ένα φυσιολογικό φαϊ! Πρωινό με τα όλα του, λουκάνικα, μπέικα, ρέγγες, στο ξενοδοχείο αλλά και έξτρα πρέτσελ στο Berlin Hauptbanhof. Πλέον ήμασταν έτοιμοι για τουρισμό! Πρώτη προσπάθεια για στάση στο Reichstag, το κοινοβούλιο των Γερμανών, όχι για κάποιο ιδιαίτερο αξιοθέατο αλλά για τη θέα από το θώλο. Η ουρά ατελείωτη και ενώ αναρωτιόμασταν αν αξίζει τον κόπο να περιμένουμε, ακούστηκε μια φωνή "Ελάτε το απόγευμα, στο τέλος της βόλτας σας. Τότε έχει λιγότερο κόσμο." Ελλην, οδηγός μισθωμένου οχήματος, κοινώς ταξί, μας έδωσε τις συμβουλές του και... μας ρώτησε τι ώρα είναι! Αφου διευκρινήσαμε ότι ήθελε ώρα Γερμανίας και όχι ώρα Ελλάδας, τον ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε την πορεία μας προς την Πύλη του Βραδεμβούργου... Δυστυχώς, γίνονταν διάφορα έργα στην περιοχή και η πύλη είχε διάφορες τέντες και σκαλωσιές γύρω της... Κατηφορίσαμε την Ebertstraße και ξαφνικά μας κέντρισε την προσοχή ένα περίεργο θέαμα. 2711 τσιμεντένιες κολώνες υψώνονταν σε μια πλατεία. Όπως μάθαμε είναι μνημείο για τα θύματα του ολοκαυτώματος. Ο δημιουργός του δεν ήθελε να φτιάξει ένα απλό μνημείο που θα περνά απαρατήρητο αλλά κάτι που θα το βλέπουν όλοι όσοι διέρχονται από εκέι και το πέτυχε. Μάλιστα, και οι 2711 κολώνες είναι διαφορετικές μεταξύ τους... Ένα διάλειμμα στο ταξίδι στην ιστορία με μια επίσκεψη στην πολύχρωμη Potsdamer Platz και τη μοντέρνα εκδοχή του Βερολίνου και άμεση επιστροφή στο παρελθόν με ένα πέρασμα από το τείχος του αίσχους. Η εμπορική εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο. Μα να πουλάνε υποτίθεται κομμάτια από το τείχος...; Θα μας πείτε όλοι τα ίδια δεν κάνουνε! Το μεσημεριανό μας δεν μπορούσε να ήταν κάτι άλλο από το λουκάνικο και μπύρα, Currywurst και Berliner Weiße mit Himbeersirup για την ακρίβεια. To απόγευμα ήταν βροχερό και το καταφύγιο μας ήταν το Γερμανικό Κοινοβούλιο. Η ουρά ήταν αισθητά μικρότερη και έτσι μπήκαμε και θαυμάσαμε το Βερολίνο από ψηλά, ελαφρώς μουντό και συννεφιασμένο. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και πήραμε σιγά σιγά το δρόμο του γυρισμού προς το ξενοδοχείο. Μια μέρα με ανάμεικτα συναισθήματα έκλεινε με ένα μελαγχολικό τόνο...

Πάμε Βερολίνο;

Σήμερα θα πάμε ένα χρόνο περίπου πίσω...Ήταν ένα από κείνα τα κυριακάτικα πρωινά που δε θες να σηκωθείς από το κρεβάτι. Είχε πάει 11:30 και αποφάσισα να ανοίξω το κινητό μπας και με ψάξει κανείς αλλά ξανάγειρα στο απαλό μου πάπλωμα. Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά όταν το μηχάνημα του σατανά άρχισε να βγάζει ένα παιδικό κλάμα (ήχος κλήσης για την τρελοτουρίστρια!). Αναρωτήθηκα μέσα μου αν με έβλεπε στο ύπνο της και είπα να το σηκώσω... Εκείνη μέσα στην καλή χαρά άρχισε να μιλά. Αυτό που συγκράτησα είναι ο ακόλουθος διάλογος: CT2: Αγάπη μου, κοιμάσαι; Οοοοο! Να σου πω... Το καλοκαίρι ο αδερφός μου με την κοπέλα του θα πάνε ταξίδι στη Γερμανία και τη Λετονία. Θες να πάμε κι εμείς; CT1: Καρδούλα μου, να το συζητήσουμε. Καλή ιδέα είναι πάντως. CT2: Να το συζητήσουμε και να το σκεφτούμε αμα θες, αλλά έχεις δέκα λεπτά να μου απαντήσεις γιατί τα παιδιά θα κλείσουν εισητήρια. CT1: Χμμμμ... CT2: Έλα καλέ! Ακόμα το σκέφτεσαι;; Δεν θες να πάμε;; εεε;;;; CT1: Όχι καλή μου! Εννοείται πως θέλω.. CT2: Ωραία! Πάω να τα κλείσω! Τα λέμε μετά! Φιλάκια! Αααα! Καλημέρα σου είπα; Καλημέρα!

Προφανώς και πήγαμε και όπως καταλαβαίνετε στις επόμενες αναρτήσεις το ιστολόγιο θα βρίσκεται σε ρυθμό γερμανικό και δη βερολινέζικο! Καλά να ξαναπεράσουμε! CrazyTourist1 Υ.Γ. Ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να αποτελεί συμπλήρωμα στην ανάρτηση της τρελοτουρίστριας στο έτερο ιστολόγιο...

Σίφνος

Σίφνος, το νησί του Τσελεμεντέ και της κάππαρης...Και ο γάμος μιας φίλης μας έδωσε την ευκαιρία να την επισκεφτούμε...






Το γεγονός ότι η φίλη είναι και συνάδελφος έκανε ακόμα πιο εύκολο το ταξίδι καθώς όλο το γραφείο πήρε άδεια. Βέβαια, εμείς το Σαββατοκύριακο το κάναμε τετραήμερο...












Για τη διαμονή επιλέξαμε την περιοχή του Φάρου, ώστε να είμαστε κοντά στην εκκλησία του γάμου...







...την υπέροχη εκκλησία της Χρυσοπηγής, σε ένα ακρωτήρι στον κόλπο του Φάρου.








Βέβαια, σε 4 μέρες εκτός από το γάμο και το Φάρο, προλάβαμε να επισκεφτούμε τον Πλατύ Γιαλό...







...και το κοσμοπολίτικο Βαθύ...











...κάναμε μια περιήγηση στο (σχετικά άγονο) βόρειο κομμάτι και καταλήξαμε στο Κάστρο για μπανάκι, φαί στην ταβέρνα της παραλίας και βολτούλα στην εκκλησία των 7 Μαρτύρων...


Συμπέρασμα; Να πάτε... Είναι πανέμορφη, όπως όλα τα ελληνικά νησιά, με όλες τις παραλίες συγκεντρωμένες στο νότιο κομμάτι, τη γραφική πρωτεύουσα με τα σοκάκια της και το μαγευτικό Κάστρο με την εκκλησία των 7 Μαρτύρων να ξεχωρίζει...Φεύγοντας μην ξεχάσετε να πάρετε κάππαρη και αν δεν ξέρετε τι να την κάνετε ρίξτε μια ματιά κι εδώ...

Ήρθε η ώρα της αλλαγής...

Είχε βαρεθεί λέει τις Σπέτσες..." Όλο στο ίδιο νησί με πας για Σαββατοκύριακο!! Θέλω να αλλάξουμε προορισμό...Τόσα ωραία νησιά υπάρχουν..." Και αφού μου έδωσε μια ευχέρια στην επιλογή του νησιού, έχοντας ακούσει πολλά από το φίλο μου τον "Τάκη" είπα να πάμε Τζιά... Ήταν Τρίτη, ήμασταν στο γραφείο, τον παίρνω τηλέφωνο για να ρωτήσω που να μείνουμε και διάφορες πληροφορίες για το νησί (για φαγητό, για μπανιο, καμιά καλή ταβέρνα αν ξέρει) και... ..Παρασκευή απογευματάκι φεύγαμε από το Λαύριο με το πλοίο και σε μια ωρίτσα περίπου ήμασταν απέναντι. Το ξενοδοχείο που μας πρότεινε ο "Τάκης" ωραιότατο (Κέως Κατοικίες) με άψογο σερβις. Το ίδιο και η Ταβέρνα που επισκεφτήκαμε για ψαράκι το πρώτο βράδυ (δεν θυμάμαι το όνομα γαμώτο και ήταν και ξάδερφός του...)    Σε δυο μέρες λίγα πράγματα προφτάσαμε να κάνουμε...Για μπανάκια στον Οτζιά και στο Γιαλισκάρι, για φαγάκι στο Βουρκάρι και την Κορρησία και βόλτα στην Ιουλίδα, την πρωτεύουσα του νησιού, χτισμένη ψηλά στο λόφο...Τελικά δίκιο είχε η τρελοτουρίστρια μου! Καλή ήταν η αλλαγή και έχω δεσμευτεί ότι θα την ξαναπάω, αλλά αυτή τη φορά θα έχουμε και αυτοκίνητο να πάμε και πιο μακρινές βόλτες...   .