Καλη Καρδιά και Τιμές Θανάτου...

Η τελευταία μέρα στην Λίμνη Πλαστήρα είχε ένα και μόνο στόχο, την εύρεση του Παντελή. Θα μας πείτε, και με το δίκιο σας, ποιός είναι ο Παντελής; Θα φτάσουμε κι εκεί, αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή... Τη μέρα που μόλις είχε ξεσημερώσει ο καιρός ήταν καλύτερος από τις προηγούμενες και η ατμόσφαιρα καθαρότερη. Η τρελοτουρίστρια με απόλυτη φυσικότητα και αφοπλιστικό τόνο πρότεινε να ξαναπάμε στη Φυλακτή γιατί την προηγούμενη φορά δεν φαινόταν το τοπίο στη φωτογραφίες!! Έτσι κι έγινε... Μετά από λίγο ήμασταν και πάλι στην πλατεία της Φυλακτής εξίσου χιονισμένη αλλά λιγότερο ομιχλώδης σε σχέση με δυό μέρες πριν...Αφού βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, είπαμε να κινηθούμε στη βόρεια μεριά της λίμνης όπως και προέβλεπε το πρόγραμμα της τελευταίας μέρας. Πρώτη στάση η Κερασιά! Από την πλατεία της έχεις όλη τη λίμνη στο πιάτο. Στην πλατεία της, επίσης, είχαμε και την πληροφορία ότι θα βρούμε τον Παντελή, το ιδιοκτήτη του παραδοσιακού μπακάλικου με το υπέροχο τυρί και το νόστιμο φαί που ετοιμάζει στο γκαζάκι του! Δεν δυσκολευτήκαμε να τον εντοπίσουμε αλλά ήταν ακόμα πολύ νωρίς το πρωι για να γευτούμε τις νοστιμιές του. Συνεχίσαμε, λοιπόν, το δρόμο μας προς τα ανατολικά με κατεύθυνση το Μορφοβούνι, πατρίδα του Νικολάου Πλαστήρα, το Μεσενικόλα, χωριό γνωστό για το κρασί του, και την Μονή Κορώνης. Κάναμε κανά δυο βόλτες στο χωριό, αρκετές για να μας ανοίξει η όρεξη και να επιστρέψουμε στον Παντελή!Ήμασταν και πάλι στο ίδιο σημείο, μόνο που τώρα περάσαμε την πόρτα και μπήκαμε! Μας καλωσόρισε ο Παντελής, που κουβέντιαζε με ένα φίλο του, και μας ετοίμασε ένα από τα ωραιότερα και πιο απλά μεσημεριανά που έχουμε φάει. Αυγά, πατάτες, χωριάτικα λουκάνικα, τυρί από τα πρόβατα του και μπόλικο κρασί. Το γεύμα συνοδεύτηκε από πολλές φιλοσοφικές αναζητήσεις και αναμνήσεις των 2 γερόντων, ενώ μετά από λίγο προστέθηκε στη συντροφιά μας και η γυναίκα του. Αγοράσαμε και λίγο τυρί για το σπίτι και μας αποχαιρέτησαν με τη καλή τους την καρδιά!Η τελευταία μέρα έκλεισε με μια εκτός προγράμματος και αναπάντεχα όμορφη βόλτα στον καταρράκτη του Ανθοχωρίου. Τον ανακάλυψε τυχαία η τρελοτουρίστρια στους χάρτες, μην μπορώντας να δεχτεί πως θα γυρίσουμε πριν τις 7 στο δωμάτιο να μαζέψουμε τα πράγματα! Έπρεπε κάτι να κάνουμε, κάπου να πάμε... Και πήγαμε! Το αποχαιρετηστήριο δείπνο περιλάμβανε πανσέτες αγριογούρουνου και ελάφι μαγειρευτό. Η επόμενη μέρα, η μέρα της αναχώρησης μας, 30η του Δεκέμβρη του 2008, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ξεχωριστή ανάρτηση καθότι περιλάμβανε καμένο θερμοστάτη, καμένη φλάντζα, κλειστή αντιπροσωπεία και επιστροφή στην Αθήνα με την Express Service και το κόκκινο τζιπ να ανεβοκατεβαίνει απο γερανό σε γερανό (3 συνολικά)! Δυστυχώς, δεν έχουμε φωτογραφικό υλικό, οπότε θα αρκεστείτε στην περιγραφή και στη φαντασία σας...

Παγωμένοι Δρόμοι

H 2η μέρα ήταν αφιερωμένη στη δυτική πλευρά της Λίμνης. Ξυπνήσαμε γεμάτοι όρεξη για περιπλάνηση και πήραμε δυνάμεις από το υπέροχο πρωινό που είχε ετοιμάσει η οικοδέσποινά μας, σπιτικές πίτες, μαρμελάδες κέικ και ζεστός καφές! Πήραμε, λοιπόν, το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Αρχικός προορισμός το φράγμα της λίμνης. Στο δρόμο, βέβαια, συναντήσαμε και διάφορα ζωάκια και ευτυχώς που δεν είχαμε πάρει τον Οβελίξ μαζί μας... Στο φράγμα γινόταν πανικός από αυτοκίνητα και πάγκους με οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους σας. Έχει γίνει το τουριστικό αξιοθέατο της περιοχής... Αφήσαμε το αμάξι και κάναμε μια βόλτα με τα πόδια πάνω του αλλά δεν είχε και πολλά να χαζέψουμε. Συνεχίσαμε λοιπόν την πορεία προς τα ανατολικά... Χαθήκαμε προς στιγμήν σε διάφορα εγκαταλελειμμένα χωριουδάκια και καταλήξαμε στον Άγιο Αθανάσιο να τρώμε λιμνίσιο ψάρι. Αποφασίσαμε να μη συνεχίσουμε προς Βορρά. Θα την κάναμε αυτή την πορεία την επόμενη μέρα. Γυρίσαμε, λοιπόν, προς τα πίσω και είπαμε να δοκιμάσουμε ελαφρώς τις αντοχές του αυτοκινήτου και να πάμε σε πιο άγριο περιβάλλον. Κινήσαμε προς τη Μονή της Παναγιάς της Πελεκητής. Ο δρόμος μέχρι ένα σημείο ήταν καθαρός αλλά τα τελευταία 3 χιλιόμετρα ήταν παγωμένα... Φτάσαμε στον προαύλιο χώρο της μονής, η οποία είχε κλείσει για το κοινό. Βγάλαμε φωτογραφίες και ξαποστάσαμε ελαφρώς στο περίπτερο που υπήρχε, καθαρίσαμε λίγο και το αμάξι... ...και κατηφορίσαμε προς την Καρίτσα, ένα πολύ ζεστό και γραφικό χωριουδάκι. Κάναμε μια μικρή βόλτα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Πήραμε τα βουνά...

Πέρσι το φθινόπωρο αναρρωτιόμασταν ποιός θα ήταν ο ιδανικός προορισμός για μια χριστουγεννιάτικη εκδρομή...Ο προορισμός βρέθηκε και αποκαλύπτεται τώρα...Λίμνη Πλαστήρα!! Πήραμε λοιπόν το αυτοκινητάκι μας, το εξοπλίσαμε με αλυσίδες και τρόφιμα, φορτώσαμε και τις βαλίτσες και ξεκινήσαμε! Στο δρόμο αφού αντιμετωπίσαμε το κρύο, την ομίχλη και διάφορους τρελούς οδηγούς, φτάσαμε σε ένα μέρος βγαλμένο από παραμύθι...Καταπράσινα ψηλά έλατα, σκεπασμένα με λίγο χιόνι, φιδωτούς δρόμους με χιόνι στρωμένο γύρω γύρω, χωρίς ίχνος πάγου και σπίτια, ξενώνες και ταβέρνες από πέτρα... Ο αέρας ήταν παγωμένος και μύριζε χιόνι και τζάκι...Το δωμάτιό μας όμως στον ξενώνα Ορειάδες μας περίμενε ζεστό! Την επόμενη μέρα, φωτογραφίσαμε τη γεμάτη χιόνι αυλή και ξεκινήσαμε την βόλτα μας προς τη λίμνη! Αφού παίξαμε σαν παιδιά με το χιόνι, τσαλαβουτήξαμε στις λάσπες στην παραλία της Πεζούλας, και βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες... ...ανηφορίσαμε προς τη Φυλακτή, όπου αντικρίσαμε την πλατεία του χωριού χιονισμένη και ομιχλώδη. Το κρύο ήταν πολύ, αλλά η θέα και η αίσθηση του παραμυθιού μας είχε ξετρελάνει! Η αίσθηση της πείνας όμως είχε αρχίσει να γίνεται πολύ έντονη... ...οπότε κατευθυνθήκαμε προς την Πεζούλα, και μια υπέροχη ταβερνούλα, το όνομα της οποίας δεν θυμόμαστε αλλά είχε να κάνει με το υψόμετρο της περιοχής, γύρω στα 900μ, αλλά τα εδέσματα της τα τιμήσαμε δεόντως!! Αφού φάγαμε τα χωριάτικα λουκάνικα μας και ήπιαμε το κρασί μας... ...αποφασίσαμε να παίξουμε κι άλλο χιονοπόλεμο! Πήραμε λοιπόν το αμάξι μας, και πήγαμε ακόμα πιο ψηλά, στη Νεράιδα! Εκεί το χιόνι ήταν παχύ και η πλαγιά καλυμμένη από ψηλά έλατα! Μετά από αρκετές χιoνόμπαλες, στάσεις και μια γλύστρα της τρελοτουρίστριας, πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Όταν φτάσαμε στο "σπίτι" μας ήταν ήδη νύχτα, το τζάκι όμως περίμενε αναμένο...Χουχούλιασμα αγκαλιά μπροστά στη φωτιά...Το τέλειο τελείωμα μας υπέροχης μέρας

Εικόνες από ψηλά

Πάντα όταν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο, προσπαθούμε να καθόμαστε μαζί και να εξασφαλιζουμε θέση στο παράθυρο... Μας αρέσει να χαζεύουμε τον κόσμο από ψηλά και να παρατηρούμε την εναλλαγή των τοπίων... Κι όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, όπως συνέβαινε εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι που επιστρέφαμε από τη Ρίγα μέσω Βερολίνου... τότε το αποτέλεσμα που προκύπτει αποτυπώνοντας αυτές τις εικόνες είναι συχνά πολύ όμορφο... Κάπου εδώ τελειώνει η περιήγηση μας στη Λετονία, έναν εναλλακτικό προορισμό που πλέον συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Επόμενη στάση κάποιος χειμερινός ελληνικός προορισμός...

Sigulda & Turaida

Τελευταία μέρα στη Λετονία, ή για την ακρίβεια τελευταία μέρα διαθέσιμη για τουρισμό στη Λετονία, και το πρόγραμμα περιελάμβανε βόλτα στη Sigulda και στα γύρω κάστρα! Τώρα που είχαμε εντοπίσει και το σταθμό του ελεκτρίτσκε, γλιτώσαμε πολύτιμο χρόνο στην πορεία μας! Η Sigulda είναι μια μικρή πόλη νότια της Ρίγας, γνωστή για το κάστρο της. Κοντά στη Sigulda βρίσκονται ακόμα δυο κάστρα, της Turaida και της Krimulda, τα οποία όμως προσεγγίζονται με χρήση λεωφορείου, τελεφερίκ ή ποδηλάτου! Αποφασίσαμε ότι η πιο ενδεδειγμένη επιλογή ήταν η τρίτη! Ξεκινήσαμε την περιήγησή μας από το Κάστρο της Sigulda, ένα πέτρινο κτίριο που χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, με υπέροχους κήπους και θέα στο δάσος και την κοιλάδα του ποταμού Gauja. Χμμμ...Κοιλάδα, καλά διαβάσατε! Τι σημαίνει αυτό... Ότι υπάρχουν δυο βουνά και ανάμεσα μια πεδιάδα. Εμείς είμαστε στο ένα βουνό και τα άλλα δυο κάστρα στο άλλο βουνο! Άρα... Αυτό ακριβώς! Για να φτάσουμε στο κάστρο της Turaida έπρεπε να κατέβουμε τούτο το βουνό και να ανέβουμε στο άλλο! Με τα ποδήλατα... Η κατάβαση ήταν εύκολη! Η πορεία παράλληλα με τον ποταμό Gauja απολαυστική! Η στάση στη Σπηλιά Gutmanis επιβεβλημένη για να δροσιστούμε καθώς η ζέστη ήταν έντονη για Λετονία... Εκεί που είχαμε το πρόβλημα ήταν στην ανάβαση! Κάποια στιγμή όπως ήταν αναμενόμενο κατεβήκαμε και σπρώχναμε! Μετά από κάποια λίτρα ιδρώτα φτάσαμε στο στόχο μας!! Turaida Castle! Παρκάραμε τα ποδήλατα στην είσοδο και αρχίσαμε τον περίπατο στο πάρκο! Το κάστρο πρωτοχτίστηκε πριν από 800 χρόνια περίπου αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά στα τέλη του 18ου αιώνα και δεν επισκευάστηκε ποτε. Οι εργασίες ανοικοδόμησης έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια και τα περισσότερα κτίρια είναι καινούρια, έχοντας διατηρήσει το αρχικό σχέδιο. Στο πάρκο εκτός από το Κάστρο, βρίσκεται και μια από τις παλιότερες ξύλινες εκκλησίες της Λετονίας, και παλαιότερη της περιοχής. Αφού ολοκληρώσαμε την περιήγηση στη Turaida είπαμε να επιδιώξουμε να επισκεφτούμε και το κάστρο της Krimulda, αλλά αποτύχαμε... Και είπαμε να επιστρέψουμε στη βάση μας! Αλλά μην ξεχνάμε!! Είμαστε στο απο κει βουνό πλέον και πρέπει να επιστρέψουμε στο από δω! Η κατάβαση και πάλι ήταν μαγευτική και η διαδρομή μέσα από το δάσος υπέροχη. Αλλά η ανάβαση δεν υπήρχε περίπτωση να ευδοκιμήσει...Πρόβλημα!! Και όμως ώς εκ θαύματος εμφανίστηκε μπροστά μας αυτό το μαραφέτι που ανεβάζει τους σκιέρ στην κορυφή της πλαγιάς! Χιόνι γιοκ το καλοκαίρι αλλά από κουρασμένους ποδηλάτες γεμάτος ο τόπος! Μέχρι και ειδική πρόνοια για τα ποδήλατα υπήρχε... Πήραμε το ελεκτρίτσκε για τελευταία φορά και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, ψάχνοντας για ένα καλό βραδινό μετά από τόσες θερμίδες που κάψαμε!!!

Jūrmala, η Ριβιέρα της Βαλτικής

Από ότι θα χετε καταλάβει η Ρίγα δεν είναι δα και καμιά τεράστια πόλη! Αν σε αυτό προσθέσετε ότι το κομμάτι της καινούριας πόλης δεν έχει κάτι το θελκτικό και τουριστικό, καταλαβαίνετε ότι σε δυό μέρες μπορείς να πάρεις μια πλήρη γεύση της πόλης! Μην απελπίζεσαι όμως φίλε KitsoMitso αν έχεις περισσότερες από 2 μέρες στη διάθεση σου στη Ρίγα! Υπάρχουν πολλά ακόμα αξιοθέατα στην ευρύτερη περιοχή! Μια λύση, μια που θα πας και καλοκαίρι, είναι να πάρεις το μαγιό και τα κουβαδάκια και να πας στη παραλία της Jūrmala, και να θαυμάσεις τις υπέροχες και καλλίγραμμες λετονικές...ακτές! Η Jūrmala είναι ένα προάστιο της Ρίγα που ουσιαστικά εκτείνεται κατα μήκος της παραλίας. Αποτελείται από διάφορες συνοικίες και αντίστοιχες στάσεις τρένου! Εμείς επιλέξαμε να πάμε στον κεντρικό σταθμό, στο Majori. Το δύσκολο της υπόθεσης, για να φτάσουμε στη παραλία, ήταν να εντοπίσουμε το σιδηροδρομικό σταθμό στη Ρίγα! Προσπαθήσαμε να ρωτήσουμε 2-3 περαστικούς αλλά μας φοβόντουσαν και μας απέφευγαν... Μια γενναία Λετονή, που δοκίμασε να μας βοηθήσει, δεν ομιλούσε την Αγγλική! Τρένο τη ρωτάγαμε, τραμ μας απαντούσε! Τρένο της τονίζαμε, το τρόλευ μας έδειχνε! Με το που είπαμε Jūrmala ομως, απεφάνθη: "Ααα! Ελεκτρίτσκε!!" Και μας πήγε στο σταθμό η ίδια! Το επομενο δύσκολο σημείο ήταν το τρένο, το οποίο είχε μπόλικο κόσμο και έκανε φασαρία! Η διαδρομή δεν ήταν από τις πιο μαγευτικές αλλά όταν έβγαινε από την πόλη είχε αρκετό πράσινο! Μετά από καμιά ωρίτσα φτάσαμε στη Jūrmala, την Ριβιέρα της Βαλτικής, όπως είχαμε διαβάσει ότι την αποκαλούν πριν πάμε! Στην παραλία μας υποδέχτηκε μια γιγάντια χελώνα! Η αμμουδιά τεράστια... Συνολικά έχει μήκος 33 χιλιόμετρα! Προφανώς δεν την διασχίσαμε όλη, αλλά μόνο ένα μικρό της κομμάτι! Κατα μήκος της βρίσκονταν παραταγμένα διάφορα ξενοδοχεία, σπα και λοιποί χώροι αναψυχής! Φωτογραφηθήκαμε, ήπιαμε και ένα δροσιστικό τσαγάκι και αφού δεν είχαμε τα μαγιό να βουτήξουμε, είπαμε να αφήσουμε την παραλία και να τριγυρίσουμε και στην πόλη... To Majori είναι μια συμπαθητική μικρή πόλη με μπόλικο πράσινο και παραδοσιακά κτίρια! Κάναμε τη βολτα μας, χαζέψαμε στο κυριακάτικο παζάρι που είχε, πήραμε και κανά δυο αναμνηστικά αλλά αποφασίσαμε να γυρίσουμε στη Ρίγα για το φαί μας, καθώς οι επιλογές εκεί ήταν λίγες και αμφίβολες... Τα τρένα στην ώρα τους και ο σταθμός μαγευτικός, δίπλα στη λίμνη... Πίσω στη Ρίγα και μετά το φαί, βόλτα στο ζωολογικό κήπο! Τα ζωάκια της Λετονίας και οι υπόλοιπες ταξιδιωτικές πληροφορίες για τη Ρίγα με το νέο έτος! Μέχρι τότε καλές γιορτές να έχετε και να περάσετε υπέροχα! Περιμένουμε φωτογραφίες και ιδέες για εξορμήσεις... Εμείς θα κάτσουμε σπίτι μας, μετά από καιρό! Πολλά φιλιά! Οι 2 Τρελοτουρίστες...

Η Ρίγα από ψηλά και από το νερό!

Την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να δούμε τη Ρίγα από ψηλά! Πήραμε λοιπόν το μάλλον ετοιμόροπο λεωφορείο που θα μας μετέφερε από το ξενοδοχείο μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης και σταθήκαμε στην ουρά για να ανέβουμε στον πύργο του καμπαναριού του καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη. Η Θέα από ψηλά έκοβε την ανάσα!! Θαυμάσαμε όλη την πόλη, το ποτάμι, τα πάρκα...Και αφού βγάλαμε φωτογραφίες αποφασίσαμε να κατέβουμε! Άλλωστε ο χώρος ήταν περιορισμένος και περίμεναν κι άλλοι...Κρυώναμε κιόλας... Έτσι συνεχίσαμε τη βόλτα μας στα σοκάκια, τις γειτονιές και τις πλατείες της πόλης. Περάσαμε ακόμα και κάτω από αψιδωτούς δρόμους που μας οδήγησαν στο οχυρό της πόλης με έναν παλιό πύργο και κανόνια... Αφού φάγαμε για μεσημέρι σε ένα υπέροχο bistrot τοπικές γεύσεις και παγωτό σερβιρισμένο σε μπολ από πάγο συνεχίσαμε για λίγο τη βόλτα... ...κατευθυνόμενοι προς τη αποβάθρα όπου επιβιβαστήκαμε σε ένα καραβάκι για κρουαζιέρα στα νερά του Daugava! Ο καιρός ήταν υπέροχος, κι ο ουρανός είχε τόσα σύννεφα όσα χρειαζόντουσαν!!! Και οι δύο όχθες του ποταμού ήταν υπέροχες και μας προσέφεραν διαφορετικές εικόνες!! Υπέροχα πάρκα, ψηλά καμπαναριά, κατακόκκινες σκεπές... ...ακόμα και παλιά, "ταλαιπωρημένα" από τον καιρό κτίρια, μιας εποχής που οι Λετονοί θέλουν να ξεχάσουν...